Kadehe Sorum

Kadehler de konuşurlar mı,
Kendi aralarında?
Ve beklerler mi,
Sahipleri gibi,
Vakti kerahatin gelmesini.
Güneşin rakı burcuna girmesini.

Kadehin Cevabı

Muhabbetimiz vardır kendi aramızda.
Kadehler de sahiplerine benzer.
Dostların kadehi dostumuzdur.
Lakin erken kafayı buluruz biz.
Ne de olsa rakı içimizde.
Ve kadehliği görev diye yapmayız.
Cam dudağı sevmedikçe,
Bardak kadeh olmaz.

Yalnızlığa Dair

Can yoldaşın olmazsa olmasın
Yalnızım diye hayıflanmayasın,
Eğilmiş üstüne gökyüzü masmavi
Bir anne şefkatine müsavi.
Üç adım ötede deniz
Dosttur, ne öfkesi ne durgunluğu sebepsiz.
Bir derdin varsa açabilirsin ağaçlara
Ağaç yaprak verir, sır vermez rüzgara
Ve kış yaz,Dalda kuş eksik olmaz
Dağ başında duman
Yalnızlık nedir göreceksin öldüğün zaman.

Cahit Sıtkı TARANCI (Sonsuz Saygılarımla)

Akşamcı

Hep sana koştumsa akşamları,
Bunca yıllık emektar kadehim,
Zannetme ki sevda çektiğimden;
Öyle günlük efkarlardan hiç değil;
Bayramı seyranı vesiledir.
Sana başvurduğum akşamları,
Bunca yıllık emektar kadehim,
Sadece hoşnut olmadığımdan.

Cahit Sıtkı TARANCI (Sonsuz Saygılarımla)

Akşamcı II

Hep sana koştum akşamları,
Bunca yıllık emektar kadehim.
Hoşnuttum, değildim,
Ayırt etmiyorum.
Bahar gelince kenarına,
Bir çift kiraz astım.
İçine bir yeşil erik attım.
Sırlarımı hep sana açtım.
Biliyorum göreceğim,
Yalnızlık nedir,
Öldüğüm zaman.
Ölene kadar,
Beni yalnız bırakma.
Denizdi, gökyüzüydü,
Seni unutturur sanma.

Günlerim II

Sorma bu çehre neden günden güne süzülür.
Bir sevgilim yoktur ki duyduğumu duyacak.
Günlerim koklamadan attığım birer güldür,
Hayatım beni bile güldüren bir oyuncak.

Cahit Sıtkı TARANCI (Sonsuz Saygılarımla)

Günlerim III

Süzülmüyor bu çehre, arada bir kızarır.
Bir sevgilim vardır duyduğumu duyan.
Günlerim bir bukettir, elim ona uzatır.
İki çocuğuz biz oyuncakla oynayan.

Sonsuzluk

İnsanı mekanın
Sonsuzluğuna koydular,
Sonra da zamanın.
Bilginin sonsuzluğuna
Koydum ben de kendimi.
Merkez değilim,
Çekimsizim.
Birisi, birileri, birşeyler,
Dönmesin çevremde.
Ben döneyim,
Gerçeğin çevresinde

Yaşasın Şiirler

Sayende mi yazıyorum
Bu dizeleri ?
Sen mi alıştırdın,
Beni şiirlere?
Yoksa şiirler mi,
Seni alıştırdı bana?
Bir cevap veremezsin.
Bilmiyorsun ki uzaksın.
Tıpkı bir şiirin ahenginden,
Uzak olduğun gibi.
Şiirler biliyor oysa.
Şiirler bana yakın.
Onlar her yerde.
Zihnimde, defterimde,
Kalemimin ucunda.
Onlar bana sırdaş.
Onlar bana yoldaş.
Onlar bana ışık.
Senin gibi değil onlar.
Sevecen, dürüst ve sıcaklar.
Senin olmadığın gibi.
Yoksun artık yok.
Sana dair hiçbir şey yok.
Yalnız seninle yaşamak,
Yalnız seninle ölmek yok.
Yalnız şiirle yaşamak,
Yalnız şiirle ölmek var.

Sisli Sabah

Rüyamda seni görüyordum,
Vapur düdükleri ile uyandım.
Gece sisli bir geceydi,
Sabahı da sisliymiş demek.
Güzel bir rüyadan
Uyandırılmaya,
Kim kızmaz ki?
Ben kızmadım, kızamadım.
Beni uyandıran,
İstanbul'un kendisiydi.
O, gönül tahtıma,
Keyfince kuruldukça,
O'na kızmak ne haddime.

Kaf Dağı

Eli, elimdeyken.
Gözü, gözümdeyken.
Dizi, dizimdeyken.
Olmasın gönlü,
Kaf dağında.
Kendi, kaf dağındayken.
Gönlü bende kalsın.